Zoeken
  • Meester Samir

Een pleidooi om écht te investeren in lokale talenten van ontwikkelbuurten

Ik neem jullie graag mee terug in de tijd en naar mijn oude buurt. De Wildemanbuurt in Amsterdam Osdorp.


Ik was 13 jaar toen ik voor het eerst realiseerde dat ik mijn ‘buurt’ moest verlaten als ik iets van mijn leven wilde maken. Niemand in mijn buurt had iets bereikt wat als ‘gemaakt’ te typeren was. Sterker nog, de sfeer die er hing zorgde er juist voor dat je onbewust geprogrammeerd werd om klein te blijven. Als je niemand om je heen hebt die iets van zijn leven heeft gemaakt, dan is het moeilijk om te geloven dat jij dat wel kan.


Gelukkig was ik sterk genoeg om te zien dat ik meer kon. Ik zeg gelukkig omdat ik geen idee heb waar dat geloof vandaan kwam. Mijn ouders hadden het te druk met overleven om mij positief te stimuleren en te inspireren tot groei. Mijn docenten waren te druk met hun lesje afdraaien en orde te houden in hun klassen. Mijn vrienden waren druk bezig met hun onzekerheden en pijn te verbergen onder een laagje woede en frustratie. De mentaliteit die er heerste in de buurt was er één van ‘’je moet je mannetje ten alle tijden staan en geen zwakte tonen’’. Dat betekent dat als iemand je disst, je altijd een betere diss terug moet hebben. Dat als iemand je duwt, je altijd terug moet duwen. Kortom, je moet altijd op je hoede zijn en voorbereid zijn op het ergste geval. Zo voorkom je gezichtsverlies.


Nu ik wat meer context heb gedeeld over de buurt, is het belangrijk om ook te vertellen dat het niet altijd zo negatief was. Natuurlijk gebeurde er ook veel moois in deze buurt, maar helaas maakten deze minder impact op mij dan het negatieve.


We spoelen 3 jaar verder. Ik ben een jongen van 16 op de middelbare school die een enorme dorst heeft naar rolmodellen die op mij lijken. Zij die mij kunnen inspireren op een positieve manier. Helaas waren dit soort rolmodellen niet echt te vinden in mijn buurt. De jongens waar ik naar opkeek waren jongens die geld hadden en dure spullen hadden. Het probleem was alleen dat het geld meestal illegaal verdiend was. Deze dorst naar rolmodellen heb ik dan ook niet weten te stillen.


Ik was 25 toen ik me realiseerde dat ik mijn buurt moest verlaten om te kunnen groeien. Ik was net gestopt met doceren – iets wat ik was gaan doen om zelf een rolmodel te kunnen zijn – en ik was begonnen met ondernemen. Ondernemen was een spiegel, die me liet zien dat ik geen netwerk, geen mentor, geen perspectieven had. Het was een spiegel, die me liet zien hoe vast ik zat in de buurt. Ik moest weg, dus ik vertrok om op zoek te gaan naar nieuwe kansen.


We spoelen vijf jaar verder en dat brengt ons bij het heden. Die nieuwe kansen die ik zocht voor mezelf, die heb ik gevonden. Ik heb onderdeel mogen zijn van het opzetten van verschillende projecten door heel Europa, heb een sterk netwerk om mij heen weten te bouwen en geef trainingen aan jong en oud over persoonlijk leiderschap. Met dit allemaal in mijn achterhoofd stelde ik mezelf onlangs de vraag of ik wel echt uit de buurt moest vertrekken voor die nieuwe kansen. Het antwoord hierop is helaas ja, maar dat hoeft niet zo te blijven.


Samen met The Beach hebben Fouad en ik een project opgezet om jongeren uit mijn oude buurt bewust te maken en te inspireren op vlak van gezondheid en beweging. Naïef dat ik was, ging ik er van uit dat die jongeren in mij een rolmodel zouden zien. Dat bleek niet echt het geval, want ze herkenden zich niet meer in mij. Ik ben al jaren geleden vertrokken uit de buurt en heb niet meer omgekeken. Hierdoor ben ik onderdeel geworden van de vicieuze cirkel waarbij iedereen die het ‘maakt’ en een positief rolmodel kan zijn, vertrekt uit de buurt en zo de buurt niet meeneemt in zijn succes. Toch gebeurde er tijdens dit project iets bijzonders, wat mij enorm veel hoop gaf.


Wij wilden graag iemand voor de groep hebben staan die uit de omgeving kwam en ook een connectie had met beweging en gezondheid. Zo kwamen we per toeval uit bij mijn broertje en zo werd hij de vaste docent voor de groep jongeren. Mijn broertje woont nog wel in dezelfde buurt als deze jongeren. En wat mij opvalt is dat de jongeren hem wel als rolmodel zien. Ze zien hem in dezelfde buurt als hen lopen, waardoor zij zich meteen met hem kunnen identificeren. Hij geeft ze onbewust mee dat als hij het kan, zij het ook kunnen. Dat je uit zo een buurt kan komen en toch iets van je leven kan maken. Dit allemaal door een simpele herkenning ‘’hij is een van ons’’. Hij is voor hen die ene rolmodel die ik zo hard heb gemist. Hij doorbreekt de vicieuze cirkel.


Door in lokale talenten uit de buurt te investeren, investeer je in een nieuwe generatie, die eindelijk de positieve rolmodellen krijgen waar ze naar hunkeren. Een generatie die niet meer zal denken – zoals ik ooit – dat ze uit de buurt moeten vertrekken om iets van hun leven te maken, maar een generatie dat gelooft dat ze ook succesvol kunnen worden in hun eigen omgeving. In hun thuis. Zo blijft het talent daar, waar het is geboren en waar het kan teruggeven. Zo wordt de vicieuze cirkel een opwaartse spiraal.


Aan iedereen die actief is in ontwikkelbuurten in Amsterdam: kijk verder dan de afzonderlijke projecten die op termijn aflopen, maar ga op zoek naar lokale talenten en betrek ze, investeer in ze en geef ze niet het gevoel dat je ze een kans geeft uit liefdadigheid waar ze dankbaar voor moeten zijn, maar neem hen en hun talenten serieus. Zo neem je een hele groep jongeren en dus een hele generatie mee in het verhaal van echte buurtontwikkeling. Een buurt dat talenten niet alleen voortbrengt, maar ook de talenten kan vasthouden waardoor die talenten weer de volgende generatie kunnen inspireren en positief stimuleren. Zo veranderen we samen talentarmoede van ontwikkelbuurten in talentrijkdom. En daar doen we het uiteindelijk voor.


Dankjewel.

0 keer bekeken

©2018 by Samir el Hadaoui